Amy Winehouse: Waarom we haar verkeerd herinneren

Amy Winehouse was een van de grootste zangeressen van haar tijd. Ze won vijf Grammy Awards op één avond in 2008. Maar ze kon nauwelijks genieten van haar succes. Vijftien jaar na haar dood denken we opnieuw aan haar leven en muziek.

Amy Winehouse was biseksueel. Dat was een belangrijk deel van wie ze was. Toch wordt dit zelden genoemd als mensen over haar praten. De media focuste vooral op haar verslaving. Ze vergaten wie ze echt was: een getalenteerde en complexe vrouw.

Haar album 'Back to Black' uit 2006 werd wereldberoemd. De nummers gingen over liefde, pijn en verlies. Ze zong met een stem die mensen raakte. Miljoenen mensen over de hele wereld luisterden naar haar muziek.

Maar achter de muziek was er ook veel pijn. Amy kampte met een ernstige verslaving aan alcohol en drugs. De tabloids schreven elke dag over haar problemen. Ze werd meer gezien als een spektakel dan als een artiest. Dat was oneerlijk en wreed.

Als biseksuele vrouw hoorde ze ook bij de LGBTQ+-gemeenschap. Maar die verbinding werd zelden gemaakt. Haar seksuele identiteit werd genegeerd of weggemoffeld. Dat is een gemis. Want haar ervaringen als biseksuele vrouw maakten deel uit van haar kunst.

Hoe herinneren we iemand correct? Amy Winehouse verdient meer dan het verhaal van haar verslaving. Ze verdient erkenning als een complete persoon. Een vrouw met een unieke stem. Een biseksuele vrouw die open was over wie ze was. Een artiest die de muziekwereld voor altijd veranderde.

Vijftien jaar na haar dood op 27 juli 2011 is het tijd om eerlijk te zijn. We moeten haar herinneren zoals ze werkelijk was. Niet alleen als een tragisch verhaal. Maar als een icoon van haar generatie. Een vrouw die ondanks alles prachtige muziek maakte.

De LGBTQ+-gemeenschap mag trots zijn op Amy Winehouse. Ze was een van ons. Het is tijd dat de wereld dat erkent.